Comeback Kid

door: Ricus op: 26-01

Uit het oudste onafhankelijke opinietijdschrift van Nederland (02-12-09):

"De manier waarop Maarten ’t Hart afrekende met zijn geloof, met een soms scherpe, soms zachte ironie, heeft een beleefdheid die nauwelijks meer van deze tijd is. ’t Hart is ook niet meer de meest actuele schrijver, maar verrassend genoeg kunnen neerlandici sinds kort weer een nieuwe generatie aan zijn werk koppelen, want in de Nederlandse literatuur heeft de christelijke godsdienst de laatste jaren een comeback gemaakt. Dat staat niet op zichzelf: godsdienst is ook steeds vaker het onderwerp in westerse films en documentaires. Misschien is het een soort zelfonderzoek; nadat er in de kunst eindeloos onderzoek is gedaan naar de beweegredenen van de ‘exotische’ godsdienstfanatici die de 21ste eeuw in 2001 wakker schreeuwden, zoeken we nu de religieuze uitwassen in onze eigen cultuur. Arjan Visser schreef met De laatste dagen een sterke roman over godsdienstwaanzin op het Groningse platteland; in het spoor van het monstersucces van Jan Siebelinks Knielen op een bed violen verscheen vorig jaar Sneeuweieren, de geslaagde debuutroman van Ricus van de Coevering, waarin een boerin zich tot in het extreme aan de Heer overgeeft, nadat haar adoptiekind is omgekomen. En nu is er het debuut van Franca Treur, Dorsvloer vol confetti, over de twaalfjarige Katalijne uit een bijbelvast gezin op het Zeeuwse platteland."

reageer

Telegraaf

door: Ricus op: 27-10

Uit de krant van zaterdag 24 oktober j.l.:

 “De Academica Debutantenprijs (15.000 euro) gaat dit jaar naar Ricus van de Coevering. De dertiger die na een studie exacte vakken en economie aan een schrijverscarrière begon, debuteerde met een ingetogen roman, Sneeuweieren. Zonder een woord te veel vertelt hij het verhaal van de Brabantse kippenboer Harm en zijn vrouw Olga die een Ghanees jongetje adopteerden. (...) Langzaam komen de verhoudingen op scherp te staan, zodat een dramatisch einde onafwendbaar is. Al op de eerste bladzijde gebruikt Van de Coevering een treffend beeld: muggen en vliegen “die tegen een hete lamp vlogen en verschroeiden”. Het is zo ongeveer wat de puber David overkomt, rondzwalkend door een moeras, onzeker over zijn gevoelens. En die overeenkomsten tussen mens en natuur, subtiel verwoord, benut de schrijver ten volle. Sneeuweieren had gemakkelijk een pathetische roman kunnen worden, maar dat is niet gebeurd. Drie onzekere mensen overgeleverd aan hun emoties, onmachtig daar uiting aan te geven, gecombineerd met een zekere lethargie die voortkomt uit het leven zoals zich dat kan afspelen op het platteland. In de handen van Ricus van de Coevering levert dat een mooi debuut op.”

reageer

Prijs

door: Ricus op: 29-09

‘De laatste hoofdstukken zingen nog lang na in je hoofd. Hier worden verdriet en machteloosheid (..) op een zeldzaam mooie wijze beschreven.’ - Noordhollands Dagblad

‘Op het laatst is er alleen nog een catharsis mogelijk die aan de beklemmendste stukken uit Knielen op een bed violen doet denken.’ - De Groene

‘Nadat een dramatische gebeurtenis de familie uiteen heeft geslagen, beschrijft Van de Coevering de gevolgen met veel gevoel voor onuitgesproken zaken.’ - NRC Handelsblad

‘Tussen alle debuten die zich in de loop der tijd op mijn bureau hebben opgestapeld, is dit die ene vondst.’ - Het Parool

‘Een verrassend mooi verhaal met een krachtige onderstroom die mij meesleurde tot het einde, verteld in een zorgvuldige poëtische stijl. De personages zijn gevangenen van zichzelf en van hun omgeving. Boven het verhaal hangt een continue dreiging.’ - Thomas Rosenboom

'Sneeuweieren is zowel een Shakespeariaans drama als een Griekse tragedie.' - Brigitte Raskin (AKO-Literatuurprijs 1989) tijdens uitreiking Academica Debutantenprijs 2009   

'Van de Coevering laat zien wat er gebeurt wanneer de mens niet gelooft dat zijn leven en lot in handen van een godheid zijn. In het geval van personage Harm wordt daar een radicaal geloof in de westerse vooruitgangsideologie voor in de plaats gesteld, want ook hij heeft houvast nodig. Betekent dat dat Sneeuweieren een religieus statement is: wie het kapitalisme als nieuw geloof omarmt, kan rekenen op problemen?' - Laurens Ham n.a.v. Academica Debutentenprijs  

'Met vaste hand schetst de auteur de hellevaart van zijn personages en voert hij hen naar een wisse ondergang. Een verhaal met een universele reikwijdte.' - uit het juryrapport

'Dit is literatuur!’ - een lezer, zie academicadebutantenprijs.nl 

- Interview "Kleedkamer gesprek" (uit Eindhovens Dagblad), door Peter Borgers: In het literaire Café van de Eindhovense Bibliotheek gunt Ricus van de Coevering ons een blik in het leven van een jonge schrijver. De in Asten geboren en in Amsterdam woonachtige Van de Coevering debuteerde met 'Sneeuweieren', dat hem direct een nominatie opleverde voor de Academica Debutantenprijs. Hij blijkt een vlotte prater, die helder uitleg geeft over zijn bestaan.

Je gaf duidelijke uitleg over je vak. Zonder de autoriteit – om niet te zeggen air van de literaire schrijver.

"Ik zie niet in waarom ik die air zou moeten hebben, omdat ik een roman geschreven heb? Misschien is het een vooroordeel dat schrijvers zo'n air zouden moeten hebben."

Je vertelde hoe je overtuigd was van de kwaliteit van 'Sneeuweieren', maar niet verwachtte genomineerd te worden voor een prijs.

"Klopt. Het is heel moeilijk inschatten, vind ik. Zo'n prijs wordt uitgedeeld door een jury, met eigen gedachten, visie of agenda. Die hebben hun eigen smaak. Het is maar net de vraag of jouw boek daar dan bij past. Je kunt je kansen moeilijk inschatten."

Jij maakte een keuze tussen musiceren en schrijven. Schrijven is beter, vind je.

"Nee, niet per se beter. Maar ik vind wel dat schrijven mij meer mogelijkheden geeft. In muziek kon ik mijn ei kwijt, vroeger, op piano en gitaar. Toen ik in Engeland studeerde had ik geen instrumenten bij me en ben ik gaan schrijven. Ik merkte dat ik in schrijven vrijer kan zijn dan in muziek. Je bent erg afhankelijk van het instrument. In literatuur kun je het zo gek niet bedenken of je kunt het beschrijven. Dus voor mij was de keuze duidelijk."

Muziek maken is de kunst van het moment, schrijven doe je voor de eeuwigheid.

"Al moet je niet denken dat alles wat je schrijft de eeuwigheid verdient. Je moet gewoon je verhaal vertellen en dat zo goed mogelijk doen. De mensheid zal bepalen of je woorden waarde hebben en of het over honderd jaar nog steeds interessant is."

reageer

Winnaar Debutantenprijs 2009

door: Ricus op: 27-09

Ricus van de Coevering wint Debutantenprijs 2009

DORDRECHT (ANP) - Ricus van de Coevering is de winnaar van de Academica Debutantenprijs 2009, de prijs voor het beste literaire fictiedebuut van Nederland. Hij wint de prijs (een geldbedrag van 15.000 euro) voor zijn boek Sneeuweieren, maakte de jury zondag in Schouwburg Kunstmin in Dordrecht bekend.

Sneeuweieren was samen met vier andere boeken door een vakjury genomineerd. Lezers uit Nederland, Vlaanderen en Suriname kozen uit de vijf genomineerden de winnaar. ,,Het is de mooiste stille roman die ik in de laatste jaren heb gelezen'', zo meldde een lezeres.

De roman gaat over kippenboer Harm en zijn vrouw Olga die een Ghaneesje adopteren. Adoptiekind David is de gedroomde opvolger voor de pluimveehouderij in een uithoek van het Brabantse land, maar hij wil zelf liever arts of bioloog worden en heeft niets op met de kippen van zijn adoptievader. Op een dag trekt David het nabijgelegen moeras in en komt niet terug.

De Academica Debutantenprijs werd dit jaar voor de veertiende keer uitgereikt. De prijs werd overhandigd door de winnares van vorig jaar, Marieke van der Pol, die het afgelopen jaar succes oogstte door de verfilming van haar winnende boek Bruidsvlucht. Eerdere winnaars waren onder anderen Anna Enquist die debuteerde met haar boek Het Meesterstuk en Gerbrand Bakker met Boven is het stil.

Zie o.a. Parool / AD / Trouw / De Pers / NOSpang / NRC 

reageer

Debuteren 09/10

door: Ricus op: 30-05

Nu en dan wordt mij gevraagd naar het Europäisches Festival des Debütromans 2009. Welnu, de uitnodiging kwam van het Nederlands Literair Productie- en Vertalingsfonds. Vincent Overeem stond dit jaar bovenaan de lijst maar moest afzeggen, hij zal volgend jaar ongetwijfeld in mijn plaats mogen zodat ik niet langer bij hem in het krijt zal staan. Ik neem aan dat het NLPVF mij heeft voorgedragen vanwege buitenlandse interesse voor Sneeuweieren, wat in dat geval te danken is aan de literaire agenten Paul Sebes en Willem Bisseling. Zij noemen op elke internationale beurs (lees: Frankfurt en Londen) mijn naam – zo vaak zelfs, dat men bijna aan de kwaliteiten van mijn debuut zou kunnen twijfelen als het niet door een buitenlandse uitgever wordt gekocht. De eerste dag werd ik geïnterviewd in een stampvol literatuurhuis in Kiel, gaf ik een lezing en droeg een acteur een fragment uit Sneeuweieren voor. Het was er zo druk dat wij Europese debutantjes ons schlagersterren waanden. De drie dagen daarna hadden het karakter van een congres. Er werd gesproken over debuteren in Europa en over deze tien debuutromans in het bijzonder. ’s Avonds speelde ik Satie op een rammelende Bechstein en werd er gezongen en gedronken. Ik was er samen met uitgever Chris ten Kate, u weet wel, de man die de wonderboy van het Nederlandse boekenvak wordt genoemd. Hij staat dit jaar op nummer 7 in de mafste topveertig van Nederland (de 40 invloedrijkste personen in het boekenvak volgens HP/DeTijd), drie plaatsen onder de eerder genoemde Paul Sebes. Voor Sebes is een plaatsje bij de eerste 10 overigens niets bijzonders en het is een kwestie van tijd voordat hij op nummer 1 staat, schijnt. Verder moet men deze literaire pikorde vooral niet serieus nemen. Zo zou Chris ten Kate volgens HP/DeTijd een wonderboy zijn die ‘één fictieauteur koestert die luistert naar de naam Ricus van de Coevering’, wat natuurlijk niet waar is, al luister ik wel sinds mijn geboorte naar deze naam. Daar twijfelt men gek genoeg weleens aan. Dan vraagt men aarzelend of ik onder pseudoniem schrijf. In Duitsland vroeg men het ook enkele keren. ‘Manchmal,’ was telkens het antwoord. Welk pseudoniem vertel ik er natuurlijk niet bij. Tot slot een krantenartikel met een foto uit het vriendelijke Kiel.

reageer

Prijzenfestival

door: Ricus op: 08-04

Speciaal voor wie last heeft van de crisis is de gloednieuwe derde druk van Sneeuweieren vanaf vandaag in de boekhandel verkrijgbaar tegen een uiterst vriendelijk prijsje. Mocht u nog twijfelen: u kunt er bijvoorbeeld bij Albert Heijn anderhalve kilo kipfilet voor kopen.

reageer

Boekenbal 2009

door: Ricus op: 13-03

Dit meisje (op twaalf uur, lang haar, bruinleren jasje) duwde een microfoon onder mijn neus, terwijl haar cameraman een schijnwerper van driehonderd watt op mijn uitgever en mij richtte. ‘Meneer mag ik u iets vragen? Wat zegt u als ik PowNed zeg?’
     ‘Sneeuweieren,’ zei ik. 
     ‘Ik zeg PowNed van Geen Stijl en wát zegt u?’
     ‘Sneeuweieren van Ricus van de Coevering.’
     ‘Wat vindt u van het boekenweekthema?’
     ‘Genomineerd voor de Academica DebutantenPrijs 2009, opgenomen in de reeks Schrijvers van Nu en...’
     ‘De boekenweekthema, meneer, wat vindt u daarvan?’
     Ik glimlachte in de camera en zei: ‘Verkrijgbaar in de betere boekhandel, via bol.com, maar natuurlijk ook in uw plaatselijke bibliotheek.’
     ‘Tjielp tjielp is het thema, toch?’
     ‘U kunt op Sneeuweieren stemmen door het formulier te downloaden van...’
      Mijn uitgever fluisterde in mijn oor dat het zo wel genoeg was en duwde me voorzichtig de rode loper over. Ik hoorde het meisje nog vragen wat mijn lievelingsdier was. ‘Kip natuurlijk!’ riep ik over mijn schouder. We kwamen voorbij Nova en NOS, ze waren druk met Campert en Nooteboom -- mij zagen ze vreemd genoeg over het hoofd --, en gingen de stadsschouwburg binnen.
     De fotograaf van dit alles bleek later een oude bekende die met zijn panoramafoto's van het boekenbal deze nrc-serie afsloot.

reageer

Juryrapport DebutantenPrijs

door: Ricus op: 13-02

"In Sneeuweieren neemt Ricus van de Coevering de lezer mee naar een godverlaten uithoek van het Brabantse platteland. De grond is er zompig, de hemel grauw en de bewoners verdienen hun brood in het zweet des aanschijns. Neem nu kippenboer Harm, zijn vrouw Olga en adoptiefzoon David. Het gezin slaagt er nauwelijks in het hoofd boven water te houden. Geen wonder dat de verhoudingen gespannen zijn. (...) Met vaste hand schetst de auteur de hellevaart van zijn personages en voert hij hen naar een wisse ondergang. Sneeuweieren is een ongemeen sobere en sombere roman, waarin geen woord te veel staat. Een verhaal met een universele reikwijdte, over teloorgegane dromen en verloren illusies."

Stemmen op Sneeuweieren kan hier.

Het volledige juryrapport.

reageer

Nominatie

door: Ricus op: 02-12

Ricus van de Coevering genomineerd voor Academica Debutantenprijs

Met zijn roman Sneeuweieren is Ricus van de Coevering genomineerd voor de Academica Debutantenprijs 2009. De prijs omvat een bedrag van 15.000 euro en is daarmee de grootste literaire debuutprijs in het Nederlands taalgebied. Een vakjury selecteerde Sneeuweieren samen met vier andere romans uit 81 debuten die tussen april 2007 en oktober 2008 verschenen. De vorige Academica Debutantenprijs ging naar Marieke van der Pol voor haar debuutroman Bruidsvlucht. Deze succesvolle Nederlandse roman is inmiddels verfilmd. De eerste editie van de prijs werd vijftien jaar geleden gewonnen door Anna Enquist met haar debuut Het meesterstuk. De vijf genomineerde boeken zullen komend jaar gelezen en beoordeeld worden door een publieksjury die eind september 2009 de uiteindelijke winnaar bepaalt. 

reageer

Derde druk

door: Ricus op: 29-10

Aankomende winter zal de derde druk van Sneeuweieren verschijnen. (Voor de statistici onder u: duizendtal 5 tot en met 7,5.) Naar het schijnt komt het boek er iets anders uit te zien dan u gewend bent. Hardcover of paperback, met of zonder flappen, een pocketeditie met nieuw omslag misschien? Binnenkort op deze site meer.

reageer

Gluren in 3D

door: Ricus op: 29-09

Als u zich inmiddels afvraagt of ik nog wel aan mijn tweede roman werk, lees dan het interview op de boekensite van NRC Handelsblad. Dan kunt u meteen gratis en voor niets en zonder dat iemand het ziet bij mij thuis binnengluren. In 3D nog wel. Linker muisknop indrukken en slepen binnen de foto. Let niet op de rommel en pas op voor de hond.

reageer

Benauwend

door: Ricus op: 10-09

 (Foto © Mark van der Zouw) 

Deze week in het oudste nog bestaande opinieblad van Nederland een terugblik op de literaire debuten van het afgelopen jaar. Sneeuweieren wordt gerekend tot de beste drie. De twee andere, in alfabetische volgorde: Begeerte heeft ons aangeraakt (Bert Natter, Meulenhoff) en Drie (Maarten Schinkel, De Bezige Bij).

© Joost de Vries - ‘Het duurt een tijdje voordat het verhaal op gang komt, maar juist in die berusting schuilt Van de Coeverings talent. Hij durft de lezer te laten wachten op de ontknoping, en als die eenmaal komt levert de implosie van het boerengezin één van de meest benauwende scènes van het afgelopen jaar op. (...) Wat aanstekelijk werkt is dat je als lezer het idee hebt dat hier een schrijver aan het werk is, iemand die iets te melden heeft, iemand van wie je denkt dat hij nog eens een boek kan schrijven.’

Aanstekelijk, daar doe ik het graag voor.   

reageer

Prijsvraag

door: Ricus op: 05-07

Op de prijsvraag hieronder kwamen zesendertig inzendingen binnen waarvan eenendertig goede. De winnaar via loting is mw. J.H. van Blitterswijk uit Amsterdam. Een Sneeuweitje is naar haar onderweg. Het goede antwoord was:

Vakantie vieren en boeken lezen zijn met elkaar verbonden. Maar welke boeken nemen we mee op reis? Voor wie op het vakantieadres heimwee voelt naar het vaderland stelde HP/DeTijd een Polderboeken-toptien samen: 

1. Ricus van de Coevering – Sneeuweieren
2. Anne-Gine Goemans – Ziekzoekers
3. ? 
4. Jan Siebelink – De overkant van de rivier
5. Tommy Wieringa – Joe Speedboot
6. Jan van Mersbergen – De macht over het stuur
7. Peter Delpeut – Het vergeten seizoen
8. Martin Hendriksma – Familievlees
9. Gijs IJlander – Geen zee maar water
10. Max Niematz – Kromzicht

De vraag is nu: welke (mooie) roman staat op de derde plaats? Onder de goede inzendingen wordt een sneeuweitje verloot; gesigneerd en gratis thuisbezorgd. Mail uw antwoord voor 1 augustus a.s. naar info[apenstaartje]ricusvandecoevering.nl.

Veel succes en een prettige leesreis!

reageer

Debuteren (08/10)

door: Ricus op: 08-06

                                     ‘Tja, welke quotes.’ 
     Het was een warme dag in mei. We zaten op een terrasje en bespraken de omslag van de tweede druk.
     ‘Misschien die ene uit Het Parool,’ zei mijn redactrice. ‘Tussen alle debuten die zich in de loop der tijd op mijn bureau hebben opgestapeld, is dit die ene vondst. Dat lijkt me wel wat.’
     ‘Erg lang, niet?’ zei ik. 
     ‘NRC dan? Wie de primus inter pares van het jaar zal blijken te zijn is geen eenvoudige voorspelling. Voorlopig lijkt de gelaagde roman van R. v.d. C. de beste papieren te hebben.’
     ‘Hetzelfde probleem.’
     ‘De Volkskrant? Netjes ingehouden, fijn verzorgd, degelijk geschreven…’
     ‘Mwah, typisch Volkskrant-taal.’
     ‘Weet je wat we doen, we hangen alle recensies op een prikbord, gooien er met dartpijltjes naar en die zinnen worden het, nou goed?’
     ‘Ga jij al die recensies uitknippen dan?’
     Ze zuchtte.
     We dronken zwijgend koffie, aten appelgebak, bestelden Prosecco en ik zei: ‘Anders houden we het op de quote van Rosenboom, die is mooi.’
     ‘Maar er moeten méér quotes op. Liefst iets met “moderne klassieker” erin. Het is een moderne klassieker, tenminste, zo wordt het vaak genoemd.’
     ‘Een beetje voorbarig en pocherig, niet?’
     ‘Jij hoeft het toch niet zélf te zeggen? We vragen het gewoon aan iemand anders.’
     ‘Niet Rosenboom, da’s dubbelop,’ zei ik.
     ‘Mulisch?’ vroeg ze.
     ‘Hm, die leest geen romans, die schrijft romans.’
     ‘Ja, dat zegt hij. Maar ooit is hij wel van plagiaat beschuldigd. En als je nooit een boek leest...’ Ze keek me veelbetekenend aan. 
     ‘Maar dat was onzin, dat plagiaat,’ zei ik. 
     ‘Jawel, maar dat bewijst niet dat hij geen boeken leest.’
     Daar moest ik even over nadenken, ik nam een slokje van de koele prosecco. ‘Hoe wil je Mulisch zo ver krijgen?’ vroeg ik toen.
     ‘O da’s geen probleem. Een vriendin van me laat elke dinsdag zijn teckel uit. Hij is dol op haar. Ze zal jouw boek aanprijzen en de week erna vragen wat hij ervan vond. Als hij iets positiefs zegt, laten we het meteen drukken, dan vragen we later zijn toestemming wel.’
     ‘En als het niet mag?’
     Ze haalde haar schouders op en zei dat Mulisch dan naar de rechter zou kunnen stappen, maar dat een eventuele schadevergoeding voor zo veel publiciteit zou zorgen dat we die makkelijk zouden terugverdienen. 
     We dronken onze glazen leeg.
     ‘Zeg, wanneer is de tweede druk er?’ vroeg ik.
     ‘Begin juni, dan is mijn vriendin terug en heeft ze dat rotbeest weer kunnen uitlaten.'
     ‘Rotbeest?’
     ‘Luistert nergens naar, weet alles beter, blijft in de P.C. Hooftstraat voor elke etalageruit kwispelend stilstaan - om naar het eigen spiegelbeeld te kijken.’

reageer

Persbericht(je)

door: Ricus op: 06-05

Schrijver van Nu
(bron o.a.: Blikopnieuws.nl/EindhovensDagblad/eci.be)

"De roman Sneeuweieren van Ricus van de Coevering wordt uitverkoren voor de reeks 'Schrijvers van Nu', de langstlopende literaire reeks in het Nederlands taalgebied, zo maakte de grootste boekenclub van Nederland en Vlaanderen vandaag bekend.

"Van de Coevering heeft een uitzonderlijk sterke roman geschreven. Elke zin is de moeite van het lezen waard. Een prachtig en pakkend verhaal," aldus de unanieme jury van ECI.

'Schrijvers van Nu' geeft een overzicht van aanstormend talent in de Nederlandstalige literatuur sinds het derde kwartaal van de vorige eeuw. Romans van onder anderen A.f.th., Gerbrand Bakker, Bernlef, Arnon Grunberg, Kristien Hemmerechts, Cees Nooteboom en Dimitri Verhulst gingen de roman van Ricus van de Coevering voor.

In de loop van 2008 zal Sneeuweieren aan bijna 1 miljoen leden in Nederland en Vlaanderen worden aangeboden als het debuut van dé Schrijver van Nu."

reageer

Zwagerman

door: Ricus op: 21-04

Ook Sneeuweieren kwam aan bod in het nu al veelbesproken NRC-artikel over Joost Zwagermans vermeende gebrek aan actualiteit in de Nederlandse letteren.

Het artikel begint zo:

'Je zult er maar mee getrouwd zijn. Neem Harm. Er komt geen stom woord uit. Hooguit een snauw. Hij slaat zijn zoon met een klomp. Zit vaker bij zijn kippen dan in de keuken aan de maaltijd. Eieren stempelen, eieren tellen, eieren in dozen doen. Kippen controleren, kadavers weggooien.'  

En het eindigt zo:

'Waar het stedelijke straatrumoer nogal eens aan ruis en zielloos realisme ten onder gaat, slagen deze romans er wel in zinnige vragen te stellen, er antwoorden bij te bedenken en – het belangrijkst – er dan weer nieuwe vragen bij te stellen.' - (c) Arjen Fortuin, 18 april '08

Voor wie er tijd voor heeft, zie het gehele stuk op de site van NRC, of op deze site bij 'pers', of hier:

reageer

Fasten your seat belt

door: Ricus op: 03-04

Binnenkort in de winkel: een verhalenbundel met nieuwe verhalen van onbekende en iets minder onbekende schrijvers. De eerste druk telt 7.000 stuks en da’s niet niks. Ter vergelijking: er werd eens een verhaal van mij gepubliceerd in een bundel van uitgeverij Prometheus met een voorwoord van Beau van Erven Dorens en verhalen van verkoopkanonnen als Adriaan van Dis en Kristien Hemmerechts. Oplage: 4.000.

De helft van de oplage komt naar het schijnt bij Ako op Schiphol te liggen. Als u deze zomer gaat vliegen, kunt u niet om de glanzende stapels heen.

reageer

Debuteren (07/10)

door: Ricus op: 15-03

Het Boekenbal deed me denken aan de sprookjesachtige eenakter Russian Ark van Alexander Sokoerov, waarin een idyllisch en naïef beeld geschetst wordt van de achttiende-eeuwse Russische elite. Een man met een oude ziel dwaalt op het Bal van tsaar Peter de Grote door de doolhof van gangen van de Hermitage. Als hij eindelijk de uitgang gevonden heeft, is de tsarentijd voorbij en staat het land aan de vooravond van een nieuwe periode; de bloederigste uit haar geschiedenis.
     Een vrouw hielp me uit deze droom. Ze stond plotseling voor me en vroeg wat ik van de volgende stelling vond: iedereen wil oud worden, maar niemand wil oud zijn. Ze schreef mijn antwoord* razendsnel op, terwijl mijn literair agent me een spiegel gaf en iemand anders er foto’s van nam. Het was een wonderlijk spiegeltje met een keramische lijst en geslepen glas uit een andere tijd:

Antiek, vertelde de journaliste toen de foto’s genomen waren, uit een collectie van een Amsterdamse antiquair** die het gekocht had bij Sotheby’s in St. Petersburg, waar het aangeboden was door een privéverzamelaar, die het gekregen had van een nazaat van Catharina de Grote.
     ‘Toevallig,’ mompelde ik.
     Uit een zaaltje klonk mijn naam. Het was mijn uitgever. Hij wenkte me.   
     ‘Goed nieuws!’ zei hij. ‘Je boek wordt langstlopende, nou, literaire reeks van Nederland, dus.’
     Hij hikte.
     Zijn vrouw nam hem bij de arm en legde uit dat haar man probeerde te vertellen dat hij zojuist van de voorzitter van de leescommissie van een Groot Boekenbedrijf had gehoord dat Sneeuweieren zal worden opgenomen in de langstlopende literaire reeks van Nederland.
     ‘Tjonge,’ zei ik.
     ‘Ja,’ zei mijn uitgever.
     ‘Dus,’ zei zijn vrouw en we maakten een soort van dansje.

Toen ik de volgende dag tegen de avond wakker werd en me afvroeg wie er nou dronken geweest was, mijn uitgever of ik, lag er een Parool aan het voeteneind van mijn bed met een fotoserie van schrijvers op het Bal.
     Enkelen van hen werden de afgelopen decennia toegevoegd aan de genoemde reeks, één van hen met een debuut. 
     A.F.Th., Jules Deelder, Renate Dorrestein, Arthur Japin, Connie Palmen, Max Pam, Jan Siebelink, Jonathan van het Reve, we keken allemaal  in de spiegel van Catharina de Grote, aan de vooravond van.
 
* “Als ik als jongetje door het park naar school liep en de oude mensen de eendjes zag voeren, dacht ik: ik wou dat ik oud was.” (Parool, 12 maart 2008)

** Van Nie Antiquairs, Keizersgracht 600 (spiegeltje staat weer in de etalage).

reageer

Sleetjerijden

door: Ricus op: 08-03

Ik zal u de vakantieverhalen besparen (de brullende zeeolifanten op de stranden van de Stille Oceaan, de stinkende dode pasgeboren zeeolifant waar een meeuw de darmen uit trok, de gieren die boven ons cirkelden, het monster van een huurauto met zijn acht grommende cilinders, de eindeloze wegen, woestijnen en gloeiende zoutvlakten, de besneeuwde hellingen van de Sierra Nevada, het sleetjerijden, de sterren boven de grootste naaldbomen van de wereld) en iets nieuws melden over mijn roman.

Toen we vanmorgen thuiskwamen met een jetlag van hier tot Los Angeles, lag er een krant op de deurmat. Een krant met een recensie, helemaal uit Limburg:

Kathedraal of kippenhok?

Het dorp is 'in'. Amsterdam is 'uit'. Altijd kwam literatuur uit de stad. Maar Hermans, Reve en Wolkers zijn dood en alleen Mulisch en Campert houden het Amsterdams Andreas-vaantje hoog. Met moeite.

De wind zit in een andere hoek. De populairste boeken zijn dorps-boeken: Jan Siebelinks Knielen op een bed violen over de kwekerij van zijn vader, Gerbrand Bakkers Boven is het stil over boerenleven in Waterland en zelfs het hippe Joe Speedboot van Tommy Wieringa. En op tv? Boer zoekt vrouw! Geen koffieshop, geen moskee, geen buurtregisseur, geen asfaltjungle, maar de gierton die uitrijdt.

Het is verleidelijk die schampere toon vol te houden bij Sneeuweieren, de debuutroman van Ricus van de Coevering (Asten, 1974). Daarmee zou ik dit beeldende, op plaatsen magisch-realistische boek echter schromelijk te kort doen.

(...)

Sneeuweieren is een fabelachtig debuut van een jonge schrijver die zich hiermee glorieus nestelt aan de kop van een jaarlijks aanwassend peloton literaire debutanten.

(c) Koen Eykhout

De hele recensie lezen? Even tweemaal doorklikken:

reageer

Boekenweek

door: Ricus op: 04-03

Terwijl ik op vakantie ben, geeft HP/De Tijd ter ere van de boekenweek Sneeuweieren weg. Het enige dat je hoeft te doen is vanaf aanstaande vrijdag het weekblad kopen of doorbladeren in de supermarkt, de levensgrote advertentie lezen en een mail sturen aan het daarin genoemde adres. Succes (en groeten uit California).

reageer

Persbericht(je)

door: Ricus op: 06-02

Bron o.a. boekblad / blikopnieuws.nl / literatuurplein.nl 

Gratis luisterboek!

'De door NRC als kritische en meest dwarse uitgeverij van Nederland gekwalificeerde Van Gennep viert dit jaar haar veertigjarig bestaan met onder meer lezingen en debatten in de Balie in Amsterdam. Daarnaast is vanaf 15 januari bij de boekhandel een gratis luisterboek te verkrijgen van een deel van de debuutroman Sneeuweieren van Ricus van de Coevering.

Op veel plaatsen is het boek vergeleken met Gerbrand Bakkers Boven is het stil en met Knielen op een bed violen van Jan Siebelink. 

Natuurlijk mag Ricus blij zijn dat zijn debuut met deze romans wordt vergeleken. Maar dit boek heeft bestaansrecht op zichzelf. Het verdient niet alleen te worden bekeken als veelbelovende eersteling. Ricus heeft een fris eigen geluid en een goeddoordachte stijl. Tegelijkertijd, zoals het hoort, behandelt de roman alle grote thema’s in de literatuur. Er is een onderhuidse spanning die maar moeilijk te duiden is.

Ik wens Van Gennep (en de lezer) nog veel van dergelijke debutanten toe.' - (c) G. Bauer 

Lees het hele artikel hier 

reageer

Debuteren (06/10)

door: Ricus op: 03-01

 Hoofd Verkoop reed zijn gloednieuwe Peugeot 407 coupé voor - onderweg speculeerden we over de opkomst. We stapten uit in een stadje en gingen boekhandel De Zilveren Omslag binnen. Een prachtige winkel in een statig oud pand. Ik werd door een van de twee eigenaresses naar achteren geleid. Er klonken stemmen, er was publiek! Zenuwachtig nam ik mijn signeerpen uit mijn binnenzak. Enkele vrouwen, een ouder echtpaar en een meisje kwamen keurig in een rij staan, alsof ze geoefend hadden. Ik voelde me even een gewaardeerd schrijver. De man van het echtpaar stond vooraan, schraapte zijn keel en zei: 'Voor mijn stoute dondersteen. Zet dat er maar in, m'n jongen.'
     'Natuurlijk,' zei ik. 'Graag zelfs.'
     'Voor tante Fiona,' zei het meisje toen ze aan de beurt was en ze voegde er aan toe: 'die zich vast en zeker zal herkennen in Olga, de wereldvreemde doos.'
     'Moet dat?' vroeg ik.
     'Het is mijn boek, toch?'
     'Heb je het gelezen?'
     'Wat dacht je,' zei ze.
     Ik haalde mijn schouders op. Voor mijn lezers schrijf ik alles.
     Hoofd Verkoop keek van een afstandje toe en knikte goedkeurend.
     Toen iedereen een handtekening gekregen had en er hier en daar een glas wijn werd ingeschonken, kwam er een man op klompen en met een pet op het hoofd de winkel binnen. Zijn overall was besmeurd met kippenstront. Hij riep: 'Kijk daar zit de vuile leugenaar. Ik kom helemaal uit Ampel om je voor je kop te slaan.'
     'Wat leuk,' zei ik.
     'Leuk? Da's zacht uitgedrukt, jochie.'
     'Fantastisch!' riep ik. 'Horen jullie dit? Deze meneer is helemaal uit Ampel gekomen om mij voor m'n kop te slaan! En vertelt u eens, meneer. Waarom komt u mij voor m'n kop slaan?'
     Hij nam zijn pet af en veegde het zweet van zijn voorhoofd. De bedwelmende geur van eigeel verspreidde door de winkel. 'Alsof je dat zelf niet weet,' bromde hij.
     Ik keek vragend naar Hoofd Verkoop in de hoop dat hij me zou helpen, maar Hoofd Verkoop wipte van zijn ene been op het andere en prevelde dat hij een sigaretje ging roken. De reus uit Ampel kwam dichterbij. De geur van eigeel werd steeds sterker. Hij haalde een beduimeld boek – Sneeuweieren - uit zijn rugtas en gooide het op tafel.
     'Mij een beetje bespieden hè?' riep hij. 'Vuile klootzak. Als een vos in de bosjes kruipen en naar binnen loeren. Sluwe gek. En er dan een smeuïg verhaaltje over schrijven goddomme.' Hij boog over de tafel en fluisterde: 'Hufter. Ik kan m'n kop nergens meer laten zien. Iedereen weet het nu.'
     Hij haalde uit.
     Even later, in de auto, vroeg Hoofd Verkoop of ik het boek van de reus nog had gesigneerd.
     'Natuurlijk,' zei ik, terwijl ik de snee in mijn wenkbrauw depte. 'Hij was helemaal uit Ampel gekomen,op de tractor, speciaal voor mij.'
     'Wat moest je schrijven?'
     'Voor Harm. Sorry voor alles. Met respect en een groet, Ricus.'
     'Harm?'
     'Je hebt m'n boek toch gelezen?'
     'Ik ben Hoofd Verkoop, geen lezer.'

reageer

Blogpauze

door: Ricus op: 07-12

Wegens drukte even blogpauze. In de pauze een fragment uit de recensie in De Groene van afgelopen donderdag:

"In de interne monoloog van de eenzame moeder houdt Van de Coevering heel fijntjes de balans tussen de emotionele observaties, die de nuchtere lezer zonder meer accepteert, en vervreemdende gedachten die haar langzaam naar de afgrond trekken. Gedachten die steeds meer godsdienstig worden, totdat er op het laatst alleen nog een catharsis mogelijk is die doet denken aan de beklemmendste stukken uit Knielen op een bed violen. Listig houdt Van de Coevering de lezer op het puntje van zijn stoel – om vervolgens die stoel venijnig onder hem uit te trekken." - www.groene.nl

reageer

Debuteren (05/10)

door: Ricus op: 18-11

 De literair agent zat achter zijn kasteeltafel en deed alsof hij het druk had. Hij doet altijd alsof hij het druk heeft. Misschien hééft hij het druk. Zijn tafel stond vol met stapels sigarenkisten, bloemen en flessen champagne; er is altijd wel wat te vieren. Hij opende met een marmeren vouwbeen een envelop en nam er een brief uit. Hij riep naar zijn assistent dat het een uitnodiging was voor het jaarlijkse boekenfeest van Villa Beukenhorst. Nadat hij de gewatermerkte brief in de envelop had gestoken, keek hij op en zei: 'Het gaat goed met je boek Ricus. We zijn bijna door de eerste druk heen. En het kan nog beter.'
     Ik zette een vaas met bloemen op de grond zodat ik hem beter kon zien.
     'Dat vreesde ik al,' zei ik.
     'Dat het goed gaat?'
     'Dat het beter kan.' Als het beter kan, wordt er iets van mij verwacht.
     Ik schonk mezelf champagne in en nam een slok.
     'Je gaat een boekentour doen, Ricus.'
     'O jee.'
     'Signeren, vragen van lezers beantwoorden'
     'Een tour van een jaar, dat lijkt me wel wat. Mexico, De Caraïben, Long Island.'
     'Brabant,' zei hij. Hij sprak het uit alsof het rijmde op trabant.
     Ik verslikte me in de champagne en vroeg: 'Waarom Brabant?'
     'Wat denk je zelf?'
     'Als jij het weet.'
     'Je boek speelt daar af.'
     'Nee hoor, het verhaal speelt in het hoofd van de lezer.'
     'Maar in al die hoofden lijkt het op Brabant.'
     'O ja? Ik sprak laatst iemand die het op Gelderland vond lijken. En iemand anders zei: Fryslân.'
     Hij zuchtte. 'Jij hébt iets met Brabant, toch?'
     'Ik ben er eens, lang geleden, op een namiddag in het voorjaar - een regenachtige namiddag in het voorjaar - buiten mijn weten om en geheel toevallig...'
     'Geboren ja. En daarom ga jij daar fijn signeren.'
     Hij nam de envelop van tafel, liet hem door z'n handen gaan en zei tegen niemand in het bijzonder dat hij de prins moest afbellen. Welke prins vertelde hij er niet bij. Vermoedelijk de prins die in Villa Beukenhorst woont.

reageer

Debuteren (04/10)

door: Ricus op: 06-11

Hooggeëerd publiek. Deze week staat de teller op gemiddeld 150 unieke bezoekers per dag en de lijn blijft stijgen. Wat zal mijn uitgever tevreden zijn. Op naar de 200, zal hij denken. Post vier van tien alweer. We zijn bijna op de helft.

Drie weken later - een kunstenaar werkte aan de trailer, mijn redactrice corrigeerde de flaptekst en een grafisch vormgever was druk met de website - stond de uitgever op mijn voicemail. Hij vroeg nogal opgewekt of ik kon langskomen. Het was een zomerse dag in maart en ik fietste in korte broek door Amsterdam naar het Spui, het mooiste boekenplein van Nederland.
     'De boekpresentatie,' zei hij, 'heb je daar al over nagedacht?'
     'Een boekpresentatie, moet dat?' zei ik. 
     Ik zag een somber cafeetje voor me. Drie mensen aan de bar. Achterin, op een podium, een microfoon.
     'Maak je geen zorgen. Wij regelen alles.'
     'Alles?'
     'De hapjes, de drankjes, het zaaltje.'
     'Nou, doe dan de arena maar.'
     'Hotel Arena. Bij de Sarphatistraat? Hebben ze daar een geschikt zaaltje dan?'
     'Nee de Arena. Je weet wel. Van Gordon, René Froger, Ricus van de Coevering'
     Mijn uitgever begon te lachen.
     Ik keek hem serieus aan.
     Hij stopte met lachen.
     Ik bleef hem aankijken.
     Hij fronste zijn bezwete voorhoofd en nam het rekenmachientje.
     De receptioniste kwam binnen.
     'Pfff wat is het hier warm,' zei ze. 'En, zijn jullie er al uit?'
     'Het wordt De Arena,' zei ik.
     'Wat leuk! Dan kom ik met al mijn vriendinnen - we zijn er laatst nog geweest. Voor Rob.'
     'Rob,' mompelde ik. 'Toch niet Rob van Gennep alias de burgemeester van het Spui c.q. de oprichter van dit prachtige boekenpaleis? Die is toch...'
     'Robbie,' zei de uitgever.
     'Williams,' vulde de receptioniste aan. 'Zeg wat gaan die kaartjes eigenlijk kosten?'
     Ik keek naar mijn uitgever.
     Hij was nog steeds aan het rekenen.

reageer

Debuteren (03/10)

door: Ricus op: 04-11

Met wind tegen was ik naar de uitgeverij gefietst. Het was buiten zo donker dat ze binnen de lampen hadden aangedaan.
     'Hij wil een trailer laten maken,' fluisterde de receptioniste toen ik binnenkwam.
     'O nee,' zei ik en trok mijn jas uit.
     Ze nam mijn jas aan en hing die aan de verwarming te drogen.
     De uitgever zat zoals altijd achter zijn bureau.
     'Ricus we gaan een trailer maken!' riep hij.
     'Wie zijn we?'
     Hij grinnikte. 'Maak je geen zorgen. Je hoeft niets te doen.'
     Ik stak mijn handen in mijn zakken en ging voor het raam staan. Het was gestopt met regenen. De rode daken van de eeuwenoude pandjes aan de overkant glansden.
     'Dat zal me wat kosten,' mompelde ik, 'zo'n trailer.'
     'Een getal van vier cijfers.'
     Ik floot tussen mijn tanden en draaide me om.
     'Maar dan heb je ook wat,' zei hij glunderend.
     'Een vriend van me, Sebastiaan van Bijlevelt, is kunstenaar,' zei ik, 'die doet het vast voor minder.'
     'O.'
     'En dan weet ik wel iets nuttigers om met dat geld te doen.'
     'Zoals?'
     'We maken er een gebonden boek van. Zo'n paperback is maar een paperback. Gebonden gaat langer mee en ligt prettig in de hand. Vinden mijn lezers fijn.'
     'Je lezers.'
     Hij nam een rekenmachientje en nadat hij wat getallen vermenigvuldigd had, wreef hij zich over zijn kin. Hij zei: 'Die vriend van je, is die goed? Ik bedoel, kan hij een camera vasthouden?'

reageer

Debuteren (02/10)

door: Ricus op: 21-10

...en zo had mijn uitgever me overgehaald om 'stukjes' te gaan schrijven voor een website. Een week later sprak ik hem opnieuw. Ik had me dit keer voorbereid en deskresearch gedaan.
     'En hoe gaat die site heten?' vroeg ik.
     Hij zat achter zijn bureau en zei op zelfverzekerde toon: 'www.vandec.com.'
     'Lijkt wel veel op www.vandenb.com, niet?'
     'Vandenb.com'
     'Walter van den Berg, van De Hondenkoning en West.'
     'Ach natuurlijk. De Bezige Bij, tja www.ricus.nl dan.'
     'Bestaat al.'
     'www.vandecoevering.nl?'
     'Bestaat ook al. Geen familie trouwens.'
     'www.sneeuweieren.nl?'
     Ik trok een wenkbrauw op. 'Elke nieuwe roman een eigen site zeker. We hadden afgesproken: één site. Zo staat het ook in het contract. Bijzondere bepalingen, artikel 22.'
     Hij kneep zijn ogen tot spleetjes.
     De receptioniste kwam de kamer binnen met een dienblad met rinkelende kopjes en een koffiekan. Ze glimlachte naar de uitgever en daarna naar mij.
     'Wat dacht je van: www.ricusvandecoevering.nl ?' vroeg ik.
     Hij schudde zijn hoofd en mompelde: 'Dat onthoudt niemand. Veel te lang en te ingewikkeld.'
     'Niet voor zijn doelgroep,' zei de receptioniste.
     Mijn uitgever tuurde naar het plafond.
     'Nou?' zei ik.
     'Nou?' vroeg de receptioniste.
     Hij begon te glimlachen, stond op, knoopte zijn colbertjasje dicht en kwam naast me staan. Hij wilde me een hand geven. Ik was hem voor en gaf hem een aai over zijn bol.
     De receptioniste giechelde.
     'Wil jij ook?' vroeg ik.
     Ze keek me vragend aan.
     'Toe maar. Hij bijt niet hoor.'
     Ze aaide haar baas.
     Daarna kietelden we hem achter zijn oren.

reageer

Debuteren (01/10)

door: Ricus op: 20-08

'Zo'n website is een overschat marketinginstrument,' zei ik tegen mijn uitgever. 'Over een paar jaar zijn er meer mensen met een website dan mensen die ze lezen. En zo'n site onderhouden kost tijd en geld, dus nee ik wil geen...'
     'Maak je geen zorgen. Wij betalen alles.'
     Het was een van de eerste gesprekken die ik met hem voerde.  Enkele dagen daarvoor hadden we de contracten ondertekend voor twee romans.
     'Geef me dan liever het geld,' zei ik. 'Ik ga binnenkort op vakantie, dan drink ik er een biertje van.'
     'Maar een schrijver zonder site, dat kán toch niet.'
     Ik zag dat zijn bovenlip begon te trillen.
     'Jawel hoor dat kan prima,' zei ik, waarop hij begon te huilen als een wolf.
     Er kwamen diepe uithalen uit zijn keel.
     Een receptioniste kwam het kantoor binnen, gaf de uitgever een papieren zakdoekje en een glaasje water en verdween op kousenvoeten. Hij schokschouderde, snoot zijn neus en vroeg: 'Hoe is het eigenlijk met je tweede boek?'
     'Halverwege.'
     'Ik wil het graag uitgeven, dat weet je.'
     'Je hebt het contract ondertekend, net als ik, dus we hebben geen keuze.'
     Hij begon te grijnzen. 'Heb je de kleine lettertjes van de bijzondere bepalingen niet gelezen? Als jij niet meewerkt, wordt het contract voor het tweede boek ontbonden - artikel 15.'
     'Hm.'
     Ik dacht aan het citaat van een filosoof wiens naam ik vergeten was: wie geld verdient aan het kunstwerk van een ander, moet men wantrouwen.
     'Kom kom,' zei hij zacht. 'Doe niet zo moeilijk. Je hoeft helemaal niks te doen. Alleen maar zo nu en dan een stukje schrijven. Om de paar weken één.'
     'Zo nu en dan een stukje schrijven,' herhaalde ik en dacht: je vraagt aan een portretschilder toch ook niet of hij zo nu en dan een muurtje wil komen witten? Toen zei ik: 'Laten we afspreken tien stukjes. Meer niet.'
     'Deal,' fluisterde hij.

reageer